Szpinak nowozelandzki (trętwian)
Jest to roślina zupełnie inna niż szpinak zwyczajny — duża, silnie rosnąca, o płożących się pędach. Częścią jadalną są liście, które — choć różnią się wyglądem od szpinaku tradycyjnie uprawianego — w smaku są do niego podobne. Zastępują go też w okresie letnim.
Wymagania klimatyczne i glebowe
Trętwian wymaga do dobrego rozwoju długiego i ciepłego lata. Jest wrażliwy na brak wody. Lubi gleby wilgotne i żyzne.
Uprawa i nawożenie
Szpinak nowozelandzki najlepiej udaje się w pierwszym roku po oborniku. Nawożenie mineralne — jak pod szpinak zwykły. Zasilamy go w początku czerwca saletrą amonową.
Siew, pielęgnacja, zbiór
Nasiona szpinaku nowozelandzkiego kiełkują bardzo długo (ok. 1 miesiąca). Dlatego siejemy je w lutym—marcu po 2—3 szt. do doniczek o średnicy 7—8 cm, które trzymamy w temperaturze pokojowej. Rozsadę z doniczek wysadzamy do gruntu po 20 maja w rozstawie 60x60 cm.
Gdy wiosna jest wczesna i ciepła, można wysiać nasiona w maju wprost do gruntu po kilka sztuk w jednym miejscu. Rośliny pielimy, zasilamy i podlewamy. Ponieważ trętwian rośnie początkowo bardzo wolno, możemy współrzędnie z nim uprawiać rzodkiewkę, kalarepę, koperek lub sałatę. Po zbiorze tych roślin, glebę wzruszamy, a plon główny zasilamy saletrą.
Zbiór liści zaczynamy w końcu czerwca — przy uprawie z rozsady i w lipcu — przy uprawie z siewu. Ścinamy wierzchołki pędów na długość 8 cm i liście rosnące poniżej. Cięcie wpływa na rozkrzewienie się roślin. Zbiór trwa do późnej jesieni. Trętwian powinniśmy zbierać nie rzadziej niż raz na tydzień, ażeby uzyskiwać dużo młodych liści. Ponieważ daje ogromne plony, 3—4 rośliny powinny wystarczyć dla jednej rodziny.
29.12.2010. 15:08